Over mij

Dit ben ik…

Fotograaf, docent, moeder van Bindi, Yara en Aidan en vriendin van Rik. Ik woon in Zwolle, ben dol op de zon en word enorm gelukkig van mensen met wie ik hard kan lachen. Het liefst zo hard dat het officieel schateren genoemd mag worden. Ik houd van wandelen over het strand, door het bos of over de hei. Van zwemmen, suppen en in de golven duiken. Van mijn konijnen knuffelen, een serietje op de bank en afspreken met vriendinnen om samen te lachen en huilen. Ik loop hard, skeeler, lees graag een Historia en kan ineens besluiten dat ik iets van papier-maché of macramé moet maken. Meestal omdat ik in mijn hoofd alweer een idee heb voor een fotoshoot. Stilzitten is niet helemaal mijn sterkste kant.

Fotograferen deed ik eigenlijk altijd al

Lang voordat selfies selfies heetten, maakte ik ze al. Heel veel zelfs. Met mijn eerste camera’s fotografeerde ik werkelijk alles wat los en vast zat: dieren in de dierentuin, bloemen en alles wat ik maar interessant vond. Langzaam bouwde ik thuis een kleine studio op. Toen Bindi in 2013 werd geboren, werd mijn camera nog belangrijker. Ik fotografeerde haar eindeloos en toen ze een half jaar oud was, zette ik een oproepje op Facebook: of er misschien nog andere kinderen waren die eens voor mijn camera wilden staan. Nou, dat heb ik geweten. Mijn studio stroomde vol en ik ontdekte hoe ontzettend leuk ik het vond om mensen te portretteren. Kinderen, volwassenen, verlegen mensen, uitbundige mensen. Vooral dat moment waarop iemand eerst nog wat ongemakkelijk voor mijn camera staat en daarna langzaam zichzelf laat zien… daar word ik nog steeds heel blij van. Wat begon als lekker fotograferen en vooral heel veel uitproberen, groeide steeds verder. In 2017 maakte ik het officieel en schreef ik Sanne Fotografie in bij de Kamer van Koophandel.

En nu?

Nu combineer ik fotografie met werken in het onderwijs. Twee werelden die goed bij mij passen. Ik houd van mensen, van contact maken en van een ontspannen sfeer creëren. Tijdens een fotoshoot kijk ik heel precies. Ja, soms moet je je kin net iets naar voren doen, een schouder laten zakken of even anders gaan staan. Ik geef aanwijzingen en help je, want voor een camera staan is voor de meeste mensen nu eenmaal niet iets wat ze iedere zaterdagochtend doen. Maar ondertussen klets ik, maak ik grapjes en hoop ik vooral dat je op een gegeven moment even vergeet dat er een camera op je koppie gericht staat.

Want juist dan gebeurt het.

Dat moment waarop je niet meer bezig bent met hoe je kijkt. Waarop die stijve glimlach verdwijnt, je beweegt, lacht of gewoon even helemaal jezelf bent. Daar ben ik naar op zoek. Niet iedereen huppelt spontaan ontspannen voor een camera rond, en dat hoeft ook helemaal niet. Samen zoeken we naar de gulden middenweg tussen mijn aanwijzingen en jouw eigenheid. Zodat ik uiteindelijk niet alleen een mooie foto van je maak, maar vooral eentje waarop ik jou zie.